3 mei 2020

Extra zorghanden: ‘Ik vind het normaal dat ik help’

Foto: Ermindo Armino

Nicole Adriaens heeft een marketingbureau BizziBee.Today, maar sinds 23 maart ondersteunt ze als vrijwilliger de hoofdverpleegkundige van de IC-afdeling in het ziekenhuis Maastricht UMC+. ‘In mijn omgeving hoor ik regelmatig dat het knap is dat ik help, maar ik vind dat heel normaal.’

In het verleden heeft ze op het secretariaat van de afdeling anesthesie gewerkt. Het ziekenhuis is voor haar dan ook geen onbekend terrein. Ze zag op social media een oproepje voorbijkomen en
als oud-medewerker twijfelde ze geen moment. Ze vroeg het na bij kennissen en vrienden en al snel werd ze gebeld. ‘Ik voel me altijd op mijn gemak in het ziekenhuis. Er heerst een fijne werksfeer en daarbij ben ik een gezonde vrouw. Als je nu je steentje kunt bijdragen aan de maatschappij, zeker als oud-zorgmedewerker, waarom zou je het dan laten?’

Teamspirit

Adriaens werkt als vrijwilliger 6 uur per dag op de IC. Voor de afdeling maakt ze een dagelijkse Covid-19-nieuwsbrief. ‘Het scheelt de hoofdverpleegkundige veel werk als ik alles klaar zet en ze het alleen hoeft te controleren. In het begin was het zoeken naar informatie en kwam ik termen tegen die ik nog niet kende. Het inwerkproces is nu in crisistijd natuurlijk anders dan normaal, maar iedereen staat open voor mijn vragen. Ondanks dat ik secretarieel bijspring, heerst er echt een teamspirit op de afdeling.’

Naast haar vrijwilligerswerk, heeft ze nog wel haar marketingbureau. Ze weet het werk goed met elkaar te combineren. ‘Als ondernemer bouw ik websites en doe ik socialmediabeheer voor organisaties, dat zijn toch wel zaken waar als eerste op wordt bezuinigd. Ik had verwacht dat de opdrachten zouden afnemen, maar het gaat tot nu toe nog goed. Kortgeleden heb ik het nieuws
gekregen dat mijn vrijwilligerscontract wordt omgezet naar een betaalde functie. Dat is natuurlijk een leuke bonus. Als het te veel wordt heb ik straks de ruimte om een deel uit te besteden.’

Kloppend hart

De IC is nu het kloppende hart van het ziekenhuis. Adriaens: ‘Op mijn eerste werkdag zag ik nog wat lege bedden. Een paar dagen later lagen meerdere ruimtes vol met coronapatiënten. Dat greep me echt even aan. Gelukkig komen er steeds meer handen bij: personeel van afdelingen die nu zijn gesloten, studenten van verpleeg- of geneeskunde- opleidingen en veel vrijwilligers. Ondanks de bijzondere samenstelling streeft iedereen hetzelfde doel na, en dat is mooi om te zien.’

Dit interview verscheen in het aprilnummer van Mijn Vakbond.